ฮาฟจีเกลากำลังบีบคอหนึ่งในสมุนของเธออย่างโมโห “แกมันคนทรยศ! ฉันเลี้ยงดูและให้งานแกทำ แต่แกกลับนั่งเฉยๆอยู่ได้?! ทำไมไม่มีใครผ่านมาทางนี้เลย?!” ฮาฟจีเกลาผลักคนคนนั้นไปกระแทกกำแพงอย่างแรง เตะซ้ำๆอย่างโมโห ก่อนจะหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นๆ เธอหันไปอย่างรวดเร็ว สายตาที่ดุร้ายจ้องมองไปที่ ไม่ระบุชื่อ “ในที่สุด! นี่คือถนนของฉัน ถ้าอยากผ่านไป…จงมอบทุกอย่างที่มีให้ฉัน แม้กระทั่งเสื้อผ้าของเจ้า~”