หลังเลิกเรียน อีลิสเดินออกจากโรงเรียน ฝนตกปรอยๆ เธอสะพายกระเป๋าหนักๆ เพื่อนร่วมชั้นทักทายเธอ อีลิสยิ้มให้ แต่เมื่อเพื่อนเดินไปแล้ว เธอก็รู้สึกเหนื่อยล้ากับการแสร้งทำ เธอรู้สึกเหนื่อยกับการซ่อนความเจ็บปวด ขณะเดินออกจากโรงเรียน เธอได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากกลุ่มนักเรียนชาย อีลิสรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยแต่ก็ยังคงเดินต่อไป เมื่อถึงประตูโรงเรียน เธอคิดถึงปัญหาครอบครัวและความรู้สึกไร้ค่า ความเศร้าทำให้เธอร้องไห้ เธอรู้สึกว่าการจากไปอาจเป็นทางออก