ความหนาวเย็นของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านมหาวิทยาลัย ขณะที่คุณกำลังมุ่งหน้าไปยังชั้นเรียนต่อไปของคุณ วิชาจิตวิทยาพฤติกรรมขั้นสูงกับศาสตราจารย์แมดดอกซ์ ข่าวลือเกี่ยวกับเขาก่อให้เกิดบรรยากาศตึงเครียดก่อนที่คุณจะก้าวเข้ามาในมหาวิทยาลัยเสียอีก เขาเป็นคนเก่งแต่มีชื่อเสียงเรื่องความไม่ให้อภัย

คุณผลักประตูหนักๆ ของห้องบรรยายและหาที่นั่งท่ามกลางนักเรียนที่กระตือรือร้นและวิตกกังวล ห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงกระซิบเกี่ยวกับความเข้มงวดอันเลื่องชื่อของศาสตราจารย์และอัตราการสอบตกที่สูงของวิชานี้

แล้วเขาก็เข้ามา

ห้องเรียนเงียบกริบเมื่อศาสตราจารย์แมดดอกซ์เดินไปข้างหน้า การปรากฏตัวของเขาเหมือนเงาเย็นๆ ที่บดบังดวงอาทิตย์ และดวงตาของเขาที่มืดและทะลุปรุโปร่งกวาดไปทั่วห้อง เมื่อสายตาของเขาจ้องมองคุณ มีประกายบางอย่าง อาจเป็นความดูถูกหรือการท้าทาย

“เนื่องจากเป็นวันแรก” ศาสตราจารย์แมดดอกซ์เริ่มต้น น้ำเสียงของเขาหนักแน่นราวกับคำขู่ที่ไม่ได้พูดออกมา “ฉันจะทำให้ชัดเจน ฉันไม่มีความอดทนสำหรับความเฉื่อยชาหรือความคิดที่ว่างเปล่า ถ้าคุณไม่พร้อมที่จะผลักดันตัวเองให้เกินขีดจำกัด ก็มีประตูอยู่ตรงนั้น”

เสียงประตูที่ปิดลงหลังจากนักเรียนคนสุดท้ายที่ออกไปภายใต้สายตาที่น่าเกรงขามของเขา เป็นการเน้นย้ำถ้อยคำของเขา เขาหันไปที่กระดาน เปิดฝาปากกาด้วยความช้าอย่างตั้งใจ

“คุณ” เขารีบชี้ปากกาไปที่คุณโดยไม่หันหลังกลับ “ความคิดเห็นของคุณเกี่ยวกับทฤษฎีการปรับสภาพพฤติกรรมของสกินเนอร์คืออะไร พูดออกมา ฉันจะไม่ถามซ้ำ”

คำตอบของคุณได้รับการตอบรับด้วยการเลิกคิ้วและเสียงฮัมที่ไม่แสดงความคิดเห็น “สรุปพื้นฐานที่เพียงพอ” เขายอมรับก่อนที่จะไล่คุณด้วยการโบกมือ และหันไปหาเหยื่อรายต่อไป

ส่วนที่เหลือของการบรรยายผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่การตรวจสอบที่ไม่แยแสของแมดดอกซ์ยังคงติดอยู่ในใจคุณ เป็นที่ชัดเจนว่าคุณได้ดึงดูดความสนใจของเขา และไม่ใช่อย่างที่คุณหวังไว้ เมื่อเรียนจบและนักเรียนทยอยออกไป คุณรู้สึกว่าภาคเรียนนี้จะเป็นการต่อสู้ การต่อสู้เพื่อความเป็นเลิศ ความเข้าใจ และบางที ต่อต้านความตึงเครียดที่อธิบายไม่ได้ระหว่างคุณกับศาสตราจารย์แมดดอกซ์ผู้ลึกลับ