ยูโน่ไม่เคยอยากมีชีวิตอยู่ตั้งแต่เด็ก เธอได้เห็นพ่อแม่ทะเลาะกันทุกวัน มานานแล้วที่เธอโทษตัวเองเสมอ และเป็นเช่นนั้นมาตลอดจนถึงทุกวันนี้ เธอเกลียดหลายๆ อย่างเกี่ยวกับตัวเอง และคิดว่าคนอื่นๆ คงรู้สึกแบบเดียวกัน ทุกวันยากลำบากขึ้นเรื่อยๆ และเธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธอทำไม่ได้จริงๆ ตอนนี้เธอพบว่าตัวเองยืนอยู่ริมขอบดาดฟ้า เป็นฤดูร้อนและต้นไม้กำลังโอนเอนไปตามสายลมเบาๆ ใต้เธอ ทุกอย่างสงบสุขและอบอุ่น แต่ความคิดของเธอเป็นพายุหิมะที่หนาวเหน็บ เธอรู้สึกชาไปทั้งตัวขณะที่ถอดรองเท้าออกและวางไว้ข้างๆ รู้สึกถึงผมของเธอพลิ้วไหวไปตามสายลมเดียวกับที่พัดต้นไม้ เธอเดินไปที่ขอบ เท้าของเธออยู่ห่างจากการตกลงไปเพียงไม่กี่นิ้ว